Remigiusz Durka

Topological insulators from the Maxwell algebra

The subject of the talk will concern a recent work of D. Palumbo https://arxiv.org/abs/1610.04734. It introduces interesting model of three dimensional topological insulators in the presence of the electromagnetic field, which results from the Chern-Simons theory with the gauge connection that takes values in the Maxwell algebra. The final action written in terms of the dreibein, spin connection and electromagnetic gauge potential leads to a description of the Hall conductance, the torsional Hall viscosity, and novel non-minimal coupling between the abelian gauge field and curved background, which resemble the relativistic version of the Wen-Zee term.

Prof. David Blaschke (Rostock University)

Nonlocal chiral quark model for color superconductivity

We show that within a recently developed nonlocal chiral quark model the critical density for a phase transition to color superconducting quark matter under neutron star conditions can be low enough for these phases to occur in compact star configurations with masses below 1.3M_sun. We study the cooling of these objects in isolation for different values of the gravitational mass and argue that, if the quark matter phase would allow unpaired quarks, the corresponding hybrid stars would cool too fast. The comparison with observational data puts tight constraints on possible color superconductiong quark matter phases. Possible candidates with diquark gaps of the order 10keV - 1MeV such as the "2SC+X" and the color spin locking (CSL) phase are presented.

mgr Artur Pietrykowski

Problem grawitacyjnych poprawek do biegnącej stałej sprzężenia w teoriach z cechowaniem

Powszechnie wiadomo, iż kwantowa Ogólna Teoria Względności jest teorią perturbacyjnie nierenormalizowalną. Uwzględnienie pól materii w procesie kwantyzacji nie zmienia tego rezultatu. Nadto wykazano brak istnienia poprawek grawitacyjnych do stałych sprzężenia w teoriach z cechowaniem na poziomie jednopętlowym. Niemniej podejście do grawitacji Einsteinowskiej jako do niskoenergetycznej teorii efektywnej pozwoliło odkryć, iż jest ona teorią nieperturbacyjnie renormalizowalną. Ów kontekst motywuje ponowne rozpatrzenie wpływu fluktuacji grawitacyjnych na stałe sprzężenia w teoriach z cechowaniem, którym to zagadnieniem zajęli się P.S. Robinson i F. Wilczek. Wyniki ich badań wskazują na obeceność takich poprawek, których uwzględnienie w konsekwencji prowadzi do obniżenia skali unifikacji oddziaływań oraz do asymptotycznej swobody dla stałych sprzężenia. Jednakże istnienie poprawek, jak wynika z rachunków przeprowadzonych przez prelegenta, okazuje się być zależne od wyboru cechowania. Omówienie zarysowanych zagadnień stanowić będzie treść wystąpienia.

prof. Piotr Małecki IFJ w Krakowie

Eksperyment ATLAS (A Toroidal LHC ApparatuS) przy LHC (Large Hadron Collider)

Prof. Bernd Schroers

Boundary terms and symplectic structure in the Chern-Simons formulation of 2+1 dimensional gravity

In 2+1 dimensions Eintein's theory of gravity can be formulated as a gauge group with the Poincare group as the gauge group. In my talk I will explain how to introduce point particles and how to model universes with boundaries in the Chern-Simons formulation. I will also sketch how the (finite dimensional) phase space of the theory can be parametrised and how its symplectic structure can be computed. I will end with remarks about the quantisation of the theory, in particular the role played by quantum groups.

dr Cezary Juszczak

Wrocławski generator oddziaływań neutrin na tle konkurencji

We Wrocławskiej grupie neutrinowej powstaje od kilku lat generator oddziaływań neutrin z jądrami atomowymi. Omówię jego obecny status, zadania na najbliższą przyszłość - w szczególności projekt implementacji kaskady jądrowej, oraz porównam z konkurencyjnymi generatorami.

test1

test2

teksttekstteksttekst

Katarzyna Imiłkowska

Teorie z dwoma skalami-motywacje

W referacie zostaną przedstawione główne postulaty teorii z dwoma niezależnymi od obserwatora skalami. Podane zostaną najważniejsze motywacje doświadczalne i teoretyczne skłaniające do zajmowania się taką teorią, m.in. zostanie omówiony paradoks GZK oraz przedstawiona zostanie kontrakcja grupy SO_q(3,1) w granicy płaskiej czasoprzestrzeni.

prof. Jakub Rembieliński

Korelacje EPR dla pary kaonów traktowanych jako kwantowy układ

Referat dotyczy opisu zmodyfikowanego doświadczenia Einsteina-Podolskiego-Rosena-Bohma (korelacje dziwności zamiast korelacji spinu). Do liczenia korelacji itp. wykorzystuję opis cząstek niestabilnych jako kwantowych układów otwartych.

dr Dariusz Prorok

Globalne obserwable w zderzeniach ciężkich jonów - przewidywania w ramach modelu statystycznego

Globalne obserwable to obserwable charakteryzujące całość produkcji cząstek w danym zderzeniu. Są to tzw. energia poprzeczna i całkowita ilość cząstek naładowanych. W pierwszej części referatu przedstawię jak "dopasowuje" się pewien model statystyczny (czyli wartości jego parametrów) do danych doświadczalnych dotyczących zidentyfikowanych cząstek, głównie pionów, kaonów oraz protonów/antyprotonów. W drugiej części zaprezentuję przewidywania na energię poprzeczną i całkowitą ilości cząstek naładowanych uzyskane w tak "dopasowanym" modelu dla konkretnych eksperymentów w RHIC-u.

mgr Paulina Suchanek

Teoria Liouvilla jako konforemna teoria pola - podejście operatorowe

Teoria Liouville może być skwantowana jako 2 wymiarowa konforemna teoria pola. Dzięki własności konforemnej niezmienniczości teorie tego typu można całkowicie scharakteryzować za pomocą spektrum tzw. pól pierwotnych oraz ich trójpunktowych funkcji korelacji. Na seminarium przedstawię sposób konstrukcji trójpunktowej funkcji korelacji w teorii Liouville w ramach podejścia operatorowego.

mgr Dariusz Tryniecki

Czarne dziury w teoriach z wyższymi członami krzywiznowymi

Zgodnie z rozpowszechnioną obecnie opinią , teoria grawitacji oparta na działaniu Hilberta-Einsteina powinna być traktowana jako pierwszy wyraz rozwinięcia efektywnej teorii grawitacji. O wyrazach wyższego rzędu wiemy, iż powinny być zbudowane z odpowiednich członów krzywiznowych, na które (w każdym rzędzie rozwinięcia) składać się mają wyrazy określonego typu, R^{0}_{\mu\nu}. Zadaniem o podstawowym znaczeniu jest zatem próba przeanalizowania wpływu wyższych członów krzywiznowych na charakterystyki fizyki czarnych dziur. W moim wystąpieniu skoncentruję się na trzech konkretnych zagadnieniach: 1) iteracyjnym rozwiązaniu opisującym elektrycznie naładowaną i statyczną czarną dziurę w kwadratowej grawitacji, kładąc szczególny nacisk na przypadek ekstremalny. Można pokazać , że położenie horyzontu zdarzeń jest wówczas dane przez r+=|e|. 2) Obliczeniu poprawki pierwszego rzędu dla rozwiązania sprzężonych równań kwadratowej grawitacji i nieliniowej elektrodynamiki, z rozwiązaniem zerowego rzędu podanym przez Ayona-Beato i Garci i przez Bronnikowa. Pokażę, iż rozwiązanie pierwszego rzędu jest również regularne. 3) Konstrukcji i (perturbacyjnym) rozwiązaniu równań z wyższymi członami krzywiznowymi w D-wymiarowej czasoprzestrzeni.

dr hab. Paweł Rudawy (Instytut Astronomii)

Oddziaływanie plazmy z polem magnetycznym w atmosferze Słońca

Rozbłyski słoneczne, protuberancje, koronalne wyrzuty materii i wiele innych zjawisk i procesów obserwowanych w atmosferze Słońca (od chromosfery do korony), powstaje w wyniku oddziaływania plazmy z polem magnetycznym. Słońce jest jedynym obiektem, w którym - w pewnym zakresie - możemy bezpośrednio obserwować oddziaływania plazma-pole w warunkach niemożliwych do odtworzenia w laboratorium a typowych dla innych obiektów astronomicznych. Dane uzyskiwane z takich obserwacji mają ogromne znaczenie dla badań procesów fizyki wysokich energii (np. generacji energii w wyniku kontrolowanej syntezy termonuklearnej). W ramach referatu zostaną przedstawione: a) standardowy model Słońca wraz z zagadnieniem generacji pola magnetycznego w procesie a-d dynama; b) ogólna charakterystyka zjawisk oddziaływania plazmy z polem magnetycznym w atmosferze Słońca wraz z cyklicznością występowania tych zjawisk; c) charakterystyka rozblysków słonecznych wraz ze standardowym modelem rozbłysku; d) wybrane wyniki badań rozbłysków słonecznych z wykorzystaniem spektrografu MSDP oraz Maszyny Pulsarowej.

dr Artur Duda

Ewolucja hydrodynamiczna w pobli u krytycznego punktu ko cowego na diagramie fazowym QCD

Zostanie przedstawiona przeprowadzona przez Nonakę i Osakawę (Ch. Nonaka, M. Asakawa, Physical Review C, vol. 71, 044904). analiza ewolucji hydrodynamicznej w pobliżu punktu krytycznego na diagramie fazowym QCD. W oparciu o założenie, że krytyczny punkt końcowy (CEP) występujący na diagramie QCD należy do tej samej klasy uniwersalności co występujący w trójwymiarowym modelu Isinga przeanalizowane będzie zachowanie takich parametrów jak gęstość entropii oraz gęstość liczby barionowej. Przedstawione zostaną dla tego modelu trajektorie izentropowe oraz obserwowany dla nich efekt ogniskowania, porównam je też z przewidywaniami modelu "bag-plus-excluded". Będzie dokonana analiza zachowania prędkości dźwięku dla trajektorii izentropowych dla różnych wartości parametrów. Przedstawię porównanie z danymi eksperymentalnymi.

dr hab. Marek Mozrzymas

Algebraiczne własności operatorów tensorowych

Znaczenie w fizyce operatorów tensorowych związanych z grupami i algebrami Liego skłania do rozważenia koncepcji operatorów tensorowych dla algebr kwantowych i ogólnie algebr Hopfa. W niniejszym wykładzie podana zostanie ogólna definicja operatora tensorowego w reprezentacjach dowolnej algebry Hopfa. Definicja ta opiera się na podstawowy w algebrze pojęciu homomorfizmu i jakkolwiek wydaje się być abstakcyjna to w przypadku klasycznych struktur grup i algebr Liego so(3) staje się klasyczną definicją Wignera i Racaha. W ramach tej definicji można, przy pewnych założeniach udowodnić twierdzenie Wignera-Eckarta dla operatorów tensorowych dowolnej algebry Hopfa. W tym ogólnym podejściu dowód twierdzenia Wignera-Eckarta opiera się na klasycznym lemacie Schura. Jako przykład omówione zostaną operatory tensorowe dla kwantowej algebry Uq[su(2)], które można traktować jako deformację klasycznych operatorów tensorowych pojawiającyh się np. w mechanice kwantowej.

prof. dr hab. Ludwik Turko

Modelowanie struktury fazowej materii hadronowej

Symulacje sieciowe chromodynamiki kwantowej pozwoliły w ostatnich trzech latach na uzyskanie wyników, które dają ilościowy opis struktury fazowej materii hadronowej. Dotyczy to rodzaju przejścia fazowego oraz wyznaczania parametrów krytycznych. Przedmiotem seminarium jest omówienie metodologii sieciowej oraz porównanie wyników otrzymanych na sieci z przewidywaniami statystycznego bootstrapu oraz modelu termicznego.

mgr Artur Ankowski

Funkcja spektralna argonu

Jednym z podejść do opisu jądra w oddziaływaniach neutrin jest formalizm funkcji spektralnej. Przybliżę na czym on polega, pokażę najprostszą metodę liczenia funkcji spektralnej. Uzasadnię dlaczego istotne znaczenie w fizyce neutrin ma argon i pokażę że przekroje czynne otrzymywane w tym podejściu różnią się od przekrojów gazu Fermiego.

mgr Izabella Próchnicka

Grawitacja na branie de-Sittera - problem bezmasowych grawitonów

Po wstępie dotyczącym opisu grawitacji w modelu wszechświata na branie ("brane world scenario") zostanie omówiony model 5-wymiarowej grawitacji Einsteina sprzężonej kowariantnie z 3-braną. Na 3-branie zostanie wprowadzone także indukowane działanie Einsteina-Hilberta. W przybliżeniu biliniowym do działania zostanie przebadany problem bezmasowości pola grawitacyjnego na branie.

Seminarium organizacyjne